การค้ากับป่าไม้ของโลก
สาระสำคัญที่ได้รับการเน้นย้ำเนื่องในวันป่าไม้โลก (International Day of Forest) ปีนี้คือ ป่าไม้และเศรษฐกิจ ทุกคนต่างตระหนักดีว่าป่าไม้มีความสำคัญต่อความเป็นอยู่ของมนุษย์และเศรษฐกิจทั้งในระดับครัวเรือน ชุมชน หรือแม้แต่ระดับโลก อย่างไรก็ตาม การค้าโดยเฉพาะการค้าระหว่างประเทศเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เกิดการตัดไม้ทำลายป่า โดยประเทศเมียนมา ซึ่งเป็นแหล่งไม้สักทองในป่าธรรมชาติผืนใหญ่ที่สุดในโลก ได้สูญเสียพื้นที่ป่าไม้อย่างต่อเนื่องจากการลักลอบตัดไม้ที่มีค่าทางเศรษฐกิจสูงเพื่อส่งออกต่างประเทศและการบุกรุกพื้นที่ป่าเพื่อปลูกพืชเศรษฐกิจเชิงเดี่ยว ประมาณการณ์ว่าประเทศเมียนมาสูญเสียพื้นที่ป่าไม้ประมาณ 4 ล้านเฮคตาร์ในช่วงปี ค.ศ. 2001 ถึง 2020

การสูญเสียพื้นที่ป่าไม้ของโลกอย่างต่อเนื่องโดยมีสาเหตุมาจากการผลิตพืชเพื่อส่งออกทำให้นานาประเทศเกิดความกังวล จึงเกิดกฎหมาย ระเบียบ และข้อกำหนดทางการค้าว่าด้วยการนำเข้าสินค้าที่ปลอดจากการทำลายป่าและการทำให้ป่าเสื่อมโทรม โดยกฎหมายที่สำคัญ ประกอบด้วย the EU Deforestation-free Regulation (EUDR) ที่กำหนดให้ผู้ประกอบการยุโรปที่นำเข้าสินค้า 7 ประเภท ต้องสามารถแสดงที่มาและสามารถตรวจสอบย้อนกลับได้ว่าได้ว่าสินค้าเหล่านั้น ซึ่งประกอบด้วย โกโก้ กาแฟ ถั่วเหลือง ยางพารา ปาล์มน้ำมัน โค และไม้ รวมไปถึงผลิตภัณฑ์แปรรูปของสินค้าดังกล่าว เช่น เฟอร์นิเจอร์ไม้ กระดาษ และยางรถยนต์ เป็นต้น ไม่ได้เป็นผลิตภัณฑ์ที่มาจากการตัดไม้ทำลายป่า ซึ่งหากผู้ผลิตใดในห่วงโซ่การผลิตไม่สามารถแสดงให้เห็นได้ว่าสินค้าของตนไม่เกี่ยวข้องกับการทำลายป่า อาจสูญเสียโอกาสทางการค้าเนื่องจากผู้ประกอบการยุโรปอาจหันไปหาผู้ผลิตรายอื่นได้ นอกจากนั้นยังมีกฎหมายอื่นๆ ที่เข้มงวดกับผลิตภัณฑ์ที่อาจก่อให้เกิดการตัดไม้ทำลายป่าได้แก่ the UK Environment Act และ the US FOREST Act ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อพยายามสกัดกั้นการนำเข้าสินค้าที่มีความเชื่อมโยงกับการตัดไม้ทำลายป่า

จะเห็นได้ว่า แม้ว่าการค้าจะมีส่วนที่ทำให้เกิดการสูญเสียพื้นที่ป่าและการทำให้ป่าเสื่อมโทรม แต่ขณะเดียวกันก็มีความพยายามที่จะทำให้เกิดการผลิตและการค้าที่ไม่ส่งผลกระทบหรือไม่ทำลายป่าดังกฎหมายที่กล่าวมาข้างต้น แต่การที่จะรักษาผืนป่าที่เหลืออยู่บนโลกไม่ควรเกิดขึ้นโดยกฎหมายหรือข้อบังคับเพียงอย่างเดียว การปกป้องและอนุรักษ์ป่าไม้ควรมาจากความตระหนักถึงความสำคัญของป่าไม้ต่อมนุษย์และระบบนิเวศอย่างแท้จริง จึงจะเกิดความยั่งยืน